ازتوسرودن پرواز ازبلندای تورماهیگیرپیراست برای این بچه ماهی نقره ای.

باتوبودن رادرخواب هم ندیده بودم.

چه خوشمزه است بوسه برگونه های سوزانت که انگار آتشفشانی خاموش دوباره بیدارگشته تا ذوب کند یخهای قطبی قلبم را.

می دانم دوستم داری وتوهم خوب میدانی که پریدن را ازتو خواهم آموخت تا آسمان خراش خدا.

ازآن روز صورتی که دستهای حنایی تورادردستان سردم فشردم وتا امروز که سر برخیال شانه هایت نهادم انگار حبابی بود که به دست کودک آپارتمان نشین به فضای بی ترانه ی اتاق رها شد

وجنازه اش برنقش دل انگیز باغچه ی قالی سر به مرگ نهادتا زیر فشار راه رفتن منتظر تجلی بماندو درآن محیط مصنوعی الوان سرنوشت ناخواسته اش را مرورکند.

ایمان دارم که خداتورابرای من آفرید تا منتظربمانی که من بزرگ شوم وبااسبک چوبیم بیایموتورا ازدست دیو بی شاخ موسفید نجات دهم 

وباخود به سرزمین خانه های بی سقف ببرم تامن باشم وتو باشی وفرسنگها آوازازما. 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/۱ساعت ۳:٥۸ ‎ب.ظ توسط امین و نیلوفر نظرات ()